نامه پنجاه و هفتم

الا يا ايها الساقي ادر كاسا و ناولها

كه عشق آسان نمود اول ولي افتاد مشكل ها

گره در كار عشق افتاده و منِ مجنون را ديوانه كرده،شعله ي عشقم را طوفان ها پر پر

مي كنند و دست هاي نا آشنا به عشق، شايد تلنگر مي زنند بر تنه نهال تازه ام.

اما من نه آنم كه از ليلاي خود روي گردانم و راه ايل و قبيله در بر گيرم و از صحرا به ماوا بازگردم و نه آنم كه عشق ديرپاي خود را به دست طوفان حوادث سپارم.

در چشمان پر فروغش تلالو عشق مي بينم و مي انديشم به اينكه اگر دو آيينه هم كانون شوند هرگز عشقشان را پاياني نيست.

 

 

                                                                                                   ۸۶/۸/۹

نامه پنجاه و ششم

تق تق! صداي حركت پاهايي ست لرزان و بي تاب.

تاپ تاپ! صداي تپيدن هاي قلبي ست كه صدايش گوش فلك را كر كرده.

و در بازگشت، دوباره صداي تق تق مي آيد اما اين بار صداي حركت پاهاي ست استوار و مطمئن.

و اكنون قلب او ميان بال هاي فرشته ي عشق است.

 ديگر از هجوم شب نمي هراسد چرا كه تك ستاره اي در آسمانش مي درخشد.

ديگر كابوس ها حمله ور نمي شوند چرا كه روياي شيريني در آغوش دارد.

و ديگر سرابي نمي بيند چون در وادي عشق فنا شده.

                                                                                                ۸۶/۶/۲۳

نامه پنجاه و پنجم

 

صبح دم مست از باده ي عشق بودم كه ندا رسيد حذز كن تا دوباره طواف سراب نكني!

دل،پاره پاره از دويدن در كوير  بي مهري شده و خون چكان صحراي عشق.

هنوز هم دل بي رياي من سراب كوير را باور ندارد و هر بار كه قفاي عقل مي خورد،

مي گويد:

ناز پرورده تنعم نبرد راه به جاي

عاشقي شيوه ي رندان بلاكش باشد.

                                                                                              ۸۶/۶/۷

 

I miss you

با تو ام اي كه نگاهت منو با عشق آشنا كرد

تو دلم هرم نفس هات فصل سرما رو فنا كرد

تويي اون كه تو وجودت نيمي از خودم رو ديدم

با حضور عاشقونت به خود خودم رسيدم

با تو شادم با تو مستم

دستتو بذار تو دستم

بي تو جون مي دم به ظلمت

با تو عشق رو مي پرستم

گم شدم تو شب چشمات

تو شدي فانوس راهم

تو شدي ماه و ستاره

تو شب سرد و سياهم

با حضورت مي شه حس كرد

يك نفس بوي بهارو

مي شه از لباي تو چيد

عطر باغ قصه هارو

با تو شادم با تو مستم

دستتو بذار تو دستم

بي تو جون مي دم به ظلمت

با تو عشق رو مي پرستم

من مسافري غزيبم توي جاده ي نگاهت

كه چشام مثل قدم هات تا ابد مونده به راهت

باورم كن كه فقط تو،تويي معناي وجودم

تو بيا تا غم دوريت نره توي تاروپودم.

نامه ي پنجاه و سوم

و هنوز هم چشم من به ياد او تر مي شود، اي كاش مي شد علامت ممنوعي زد بر در خانه ي اشك!

و هنوز هم يادش در مخيله ام مي دود.اي كاش مي شد علامت ممنوعي زد بر سر فواره ي خاطره !

و هنوز هم با آمدن نامش دل در سينه مي شورد.

اي آشوبگر! آرام گير!

آرام گير كه او دگر هرگز نمي آيد باز

آرام گير كه دست در دست دگري دارد باز

آرام گير كه آرام جان او در كنارش آرميده به ناز!

                                                                                         ۸۶/۴/۸

                                                        

                                                                                                             

نامه ی پنجاه و دوم

دست ها را به آسمان گشوده، منتظر رحمتي از جانب خداست . اما اين بار منتظر بازگشت عشق نيست چرا كه عشق زمينيان از آسمان و زمين بيزارش كرده؛ اين بار منتظر آرامشي است تا بي قراري بي حد و حصرش را آبي باشد بر آتش.

مي جويد سراسيمه اما پريشان و ديوانه

هم مرز جنون تنفري از زمين و زمينيان به دل دارد

اي كاش عشقش را مسخ نمي كردند و همانگونه پاك و بي صدا در دل زخم خورده اش مكتوم نگه

 مي داشتند.

اي كاش دشنه بر قلب پرخونش نمي زند تا چهره ي زمين را سياه كند.

و صد اي كاش نافرجام ديگر!

پس ببار اي باران رحمت تا بلكه بشويي روي سياه زمين را، روح غبار نفرت گرفته ي الهام را!   

                                                                      ۸۶/۴/۱

                                                                                                              

                                                                                             

نامه پنجاهم

و چقدر ساده عشق به مسلخ برده مي شود!

و چقدر مظلومانه تكه تكه و مسخ مي شود !

و چقدر بي تفاوت روح عشق ناديده گرفته مي شود!

و چقدر بي رحمانه بايد به دست فراموشي سپرده شود!

 

                                                                                                    ۸۶/۳/۱۴

 

نامه چهل و هشتم

دلم تنگ است براي مداد و دفتر و روزهاي سادگي و بي ريايي.

روزگاري كه بوي صبحِِِِِ ِ تازه از تنور آفتاب درآمده و خواب تازه از سر پريده، غوغا

مي كرد.چقدر روزشماري مي كرديم تا ياد بگيريم كه تا هزار بنويسيم. ده آخر دنيا بود اما به اندازه ي همان ده تا ساده بوديم و ناب، پراحساس و پرهيجان!

اما گويي در حين يادگرفتن هزار، هزار رنگي و نيرنگ را نيز آموختيم.

و امروز آنقدر در تيرگي شب فرورفته ايم كه صبح را، خورشيد را وخداي را نيز فراموش كرده ايم؛ هرچند خرقه ي زهد و تقوا برتن كرده باشيم !

                                                                               ۸۶/۲/۱۶

نامه چهل و هفتم

ياسمن مست از باده ي باد شبانه، مستانه مي رقصد و ماه با هاله ي زيباي خود ميهمان پنجره است.

من نيز مست از بوي باران و روشنايي شمع به زيبايي مهتاب مي نگرم و مي انديشم به ...

و مي انديشم به اينكه چگونه روح خسته تر ازتن ، اين جسم فرسوده را در كوچه باغ هاي تنهايي مي كشاند!

و من رشك مي ورزم به مستي ياس و عشق بازي ماه و پنجره ؛ و آرزو مي كنم :

"كاش خدا با بنده هايش مهربان تر بود

از اين بيچاره مردم ياد مي فرمود"

                                                                                          ۸۲/۲/۱۴

     

نامه چهل و ششم

ياد باد روزي كه دريچه ي نگاه پنجره در پاييزي زيبا به دنبال سرو بود.

اما اينك گردش روزگار با دست زمستان سرد و بهار سبز ، چشم انتظار پنجره را بسته و شيشه ي قلبش را زنگار رنجش و بي اعتمادي تيره و تار كرده.

كاش دستي مهربان تر از زمستان و بهار ، اين پنجره ي غبارآلوده را باز كند و گرد سكوت را از آن بزدايد و نويد جان بخش عشق را در فضا بيفشاند.

                                                                                      ۸۶/۲/۹